13 مهر 1400 - 16:24
کساره

کساره یکی از نواحی قدیمی اصفهان است و اسم آن حاکی از این قدمت است. در نشریه ی مرکز آمار ایران، آن را از دیه های دهستان جی از شهرستان اصفهان دانسته اند و برای آن 199 نفر جمعیت قائل شده اند، اما به این نام در فرهنگ جغرافیای اصفهان، محلی وجود ندارد. کساره محلی است در خیابان رباط در شمال اصفهان که اکنون با توسعه شهر، جزء آن شده و کِی(قنات بزرگی) نیز داشته که اکنون مثل قنات های دیگر دیه های اطراف آن( شمس آباد آهنگران، کوجان، فردوان، فرتمان) خشک شده و از بین رفته است. این محله، چشمه ی بزرگی نیز داشته که آب از آن می جوشیده و از نزدیک آب بخشان (فلکه ی شهدای امروز) عبور می کرده است.

کساره و قهساره هر دو یک واژه هستند با دو صورت و یک معنا. ترکیب کساره،« که+سار+ه» و ترکیب قهساره«قه+سار+ه» است. «که» معادل«قه» معرب« کی»، به معنای قنات سرباز است و «سار»، به معنای«سر» است که در واژه های افسار و فساران و افسر نیز آمده است. « ه» نیز علامت نسبت است. در مجموع، این سه جزء به معنایجایی است که به سرِ کی یا قه (سرقنات) نامبردار شده است. پسوند«سار» معادل «زار» (کوهسار_ مرغزار) در معنای کثرت نیز به کار میرود و در اینجا هم بی مناسبت نیست( مهریار، 1382: 616 و 615).

در کساره، چشمه ای به نام چشمه کساره معروف بوده است. چشمه هایی که دارای قدمتی طولانی هستند، زمانی نقش سیل بند داشته اند، اما سال ها است که به وادی فراموشی سپرده شده و چهره ی نابسامان و نازیبایی به خود گرفته اند. یکی از این چشمه ها، چشمه ی کساره واقع در پل شهید ردانی پور ابتدای خیابان بهار است که اخیراً با صرف مبلغ 190 میلیون ریال به پارک تبدیل شده است.(www.imna.ir)

لازم به ذکر است که یکی از محلات روستای هفت آشیان سنجابی در 50 کیلومتری غرب شهرستان کرمانشاه نیز، کساره نام دارد. در زبان اهالی این روستا، کساره نام اسبی بوده است(blogfa.com . www 9183304526) . یکی از روستاهای بخش مرکزی شهرستان رشت نیز کِسار نام دارد.(دهخدا،1372: ذیل کسار)



کد محتوا 40474